ثبت و نقد اشعار

نقد اشعار سهراب

سهراب سپهری شاعر بزرگ معاصر بی شک از بزرگترین شاعران قرن حاضر است که افسوس ما بیش از این لایق دم مسیحائیش نبودیم وبسیاری از حرفهای

ناگفته اش را نشنیدیم وبرفت.

علاقه ی وافری که این حقیر به سهرابداشت مرا برآن داشت که اولین شعر ثبت شده در این وبلاگ از آن سهراب باشد.

                                   از آبها به بعد

روزی که دانش لب آب زندگی می کرد

انسان در تنبلی لطیف یک مرتع

                                  بافلسفه های لاجوردی خوش بود.

د رسمت پرنده فکر می کرد.

با نبض درخت ٬نبض او می زد.

مغلوب شرایط شقایق بود.

مفهوم درشت شط

                     در قعر کلام او طلاطم داشت.

انسان در متن عناصر می خوابید.

نزدیک طلوع ترس٬بیدار می شد.

 

اما گاهی ٬آواز غریب رشد

                               در مفصل ترد لذت می پیجید.

زانوی عروج خاکی می شد.

آن وقت انگشت تکامل

                        در هندسه ی دقیق اندوه تنها میماند.

                               "ماهیچ مانگاه"                          

   

 

            

این شعر سهراب به گونه ای ازابتدا تا تکامل انسان سخن می گوید واینکه چگونه توانست خود را با شرایط جدید تطبیق داده وراه ر یچ وخم یشرفت و ترقی را طی نماید.

انسان در ابتدا همچون حیوانات فقط زندگی مادی داشت وبه تدریج به مراحل کنونی رسید.

شرح شعر سهراب(نه تنها این شعر بلکه تمامی اشعار او)نه تنها در این چند مصرع بلکه در چندین کتاب و مقاله نیز امکانپذیر نیست. 

۸۵/۱۱/۲۵                           

|+| نوشته شده توسط مصطفی نادری(گمنام) در دوشنبه بیستم فروردین 1386 ساعت 10:43 |